Το καθήκον δεν είναι επιλογή αλλά χρέος

Κυριακή, Μάιος 15, 2016 - 12:15

Μέσα σε αυτήν την πολυπολιτισμική κρίση, σε όλη αυτήν την άναρθρη κραυγή χωρίς νόημα ιδεών, συζητήσεων, αναλύσεων επί αναλύσεων της κρίσης στην Ελλάδα, αλλά και σε όλον τον κόσμο, μετά τεΐου και λεμονιού, κρατώντας πάντα το σαβουάρ βιρβ τα υψηλά πρόσωπα της πολιτικής και εκκλησιαστικής εξουσίας, χρησιμοποιώντας πάντα μία ομογενοποιημένη κουλτουριάρικη και σοφιστική ξύλινη γλώσσα, όλοι αυτοί λοιπόν για όλα έχουν γνώμη, ιδέες, φωνή. Όμως όλα αυτά είναι χωρίς νόημα, περιεχόμενο και ουσία.
Κι όλο αυτό γίνεται αγαπητοί μου Έλληνες, διότι μας λείπουν μάλλον οι αγωνιστικές λύσεις, οι λύσεις καρδιάς, οι λύσεις που είναι συνυφασμένες με την παράδοση και τις αξίες μας ως έθνος και ως λαός. Αυτές οι λύσεις ποτέ δε θα βρεθούνε, εάν δεν αγαπήσουμε ο ένας τον άλλο, εάν δεν αναλάβουμε τις ευθύνες μας μέσα από τους ρόλους που ο καθένας στο πόστο του εκτελεί, αλλά θα πρέπει να έχουμε και την αγωνιστική αντοχή να σηκώσουμε και τις αλήθειες για τους μικρούς και κακούς εαυτούς μας. Να κοιταχτούμε στον καθρέφτη ο καθένας από εμάς σ' όποιο μετερίζι βρίσκεται είτε είναι λαϊκός, πολιτικός, ιερωμένος είτε άνδρας ή γυναίκα. Διότι μόνο έτσι θα μπορέσουμε να νιώσουμε την ντροπή των ευθυνών που μέχρι τώρα δεν τολμήσαμε μέσα από τον εγωπαθή ωχαδερφισμό μας, να πάρουμε πάνω μας, αφού σαν κηφήνες ζούμε την κάθε στιγμή εξαπατώντας συνειδήσεις μέσα από το σκληρό κολάρο του υποκαμίσου ή μέσα από τις φαρδιές τσέπες του ράσου μας.
Πρέπει να παραδεχτούμε την αλήθεια πέρα από σκοπιμότητες και καιροσκοπικές πράξεις της πολιτικής που επηρεάζουν την αλήθεια. Και η αλήθεια όπως ξέρουμε κατά το Σωκράτη είναι μόνο μία, είναι αυτή η πρώτη δημιουργηθείσα αλήθεια που δεν επηρεάζεται από κανέναν άνθρωπο και από καμία εξωτερική συνθήκη και παράγοντα.
Βρισκόμαστε, αγαπητοί μου, σε βαριά ηθική κατάπτωση μέσα από τη δική μας αναλήθεια και διαχρονική αναισθησία. Πού είναι η εκκλησία να μιλήσει για τις εκτρώσεις που κάθε χρόνο είναι τόσες πολλές στην Ελλάδα και προσβάλλουν την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, για την αποποινικοποίηση της μοιχείας, για τον πολιτικό γάμο, για το σύμφωνο συμβίωσης, για την μονοτονική γραφή στη γλώσσα μας, για την υποβάθμιση των θρησκευτικών και των αρχαίων ελληνικών, για τη διαστρέβλωση της ιστορίας μας, για την ανεξέλεγκτη εισροή λαθρομουσουλμάνων με σκοπό την αλλοίωση της φυλής μας και την υπονόμευση της πατρίδας μας. Ας μην ξεχνάμε όμως πως αυτή τη στιγμή κανείς δε φωνάζει ούτε για τον αντιρατσιστικό νόμο που δημιουργήθηκε για να μην μπορούμε να υπερασπιστούμε την ορθόδοξη πίστη μας. Ποιος μίλησε, ποιος αντέδρασε για το υπερταμείο της Ελλάδας σε ξένους σιωνιστικούς κύκλους, για την Μακεδονία και τη Θράκη όπου πεθαίνει το ελληνικό στοιχείο;
Όλοι σιωπηλοί, βολεμένοι στην εξουσία τους πολιτικοί και εκκλησιαστικοί άρχοντες συνυπεύθυνοι με τη σιωπή τους για την παράδοση της χώρας στις μασονικές στοές της παγκοσμιοποιημένης κοινωνίας που προωθούν οι παγκόσμιοι οικονομικοί τραπεζίτες του πλούτου (Σόρος, Ρότσιλντ και Ροκφέλερ).
Σιωπή και συνυπευθυνότητα για την παράδοσή μας σε όλους αυτούς ως πειθήνια όργανα ακόμη και ιερείς όλων των βαθμίδων στέκονται σαν μαριονέτες εκτελώντας στο πρόσωπο του ταλαίπωρου Έλληνα τον ίδιο το Χριστό. Βολεμένοι ρασοφόροι κάνουν το σταυρό τους και νιώθουν υπερήφανοι, αφού πρώτα τοποθέτησαν σε λάρνακα το Χριστό και την αξία της αλήθειας του Ευαγγελίου του. Αφού Χριστός γι αυτούς είναι τα άψυχα ντουβάρια κι αν βγάζουν και κανένα κήρυγμα, νιώθουν τόση ικανοποίηση. Δεν τους ενδιαφέρει μέσα από τον ξύλινο λόγο της αναλήθειας που πρεσβεύουν, αν το λόγο αυτόν τον έχουν ακούσει οι τοίχοι της εκκλησίας ή οι ίδιοι χριστιανοί πιστοί, αφού κανείς δεν καταλαβαίνει τίποτα.
Ξεράθηκαν οι ψυχές, ξεράθηκαν οι καρδιές, αποχαυνώθηκε ο νους μας. Άνθρωποι όλων των τάξεων και των βαθμίδων της πολιτικής και εκκλησιαστικής εξουσίας είναι ανώτεροι των περιστάσεων. Είμαστε υπόλογοι απέναντι στο Θεό όλοι όσοι σιωπούμε και δεν αγωνιζόμαστε με θάρρος τον αγώνα τον καλό της πίστης και του έθνους μας. Άλλωστε, η ελευθερία θέλει τόλμη και αρετή. Και για να μπορέσει κανείς να μιλήσει και να ζητήσει την ελευθερία του, θα πρέπει να έχει ήσυχη τη συνείδησή του.
Ας προσπαθήσουμε, αγαπητοί μου, κυρίως εμείς οι ιερωμένοι να μην ομοιάσουμε στα πολιτικά αποβράσματα της βουλής που εδώ και έξι χρόνια βλέπουμε να προδίδουν τον υπερήφανο, Ορθόδοξο Ελληνικό λαό κι ας επαγρυπνούμε συνεχώς εντρυφώντας στα λόγια του Αγίου Κοσμά του Αιτωλού που μίλησε για κληρικούς των εσχάτων καιρών, λέγοντας " Οι κληρικοί των εσχάτων καιρών θα γίνουν οι χειρότεροι". Ας ευχηθούμε να μην είμαστε εμείς οι κληρικοί των εσχάτων καιρών, αλλά συναισθανόμενοι αυτές τις άθλιες συνθήκες που ζούμε σε όλο το φάσμα του βίου μας να καταλάβουμε ότι ΤΟ ΚΑΘΗΚΟΝ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΠΙΛΟΓΗ ΑΛΛΑ ΧΡΕΟΣ.
 

Προσθήκη νέου σχολίου