Άσωτος της μετάνοιας κι όχι της αμαρτίας

Κυριακή, Φεβρουάριος 16, 2014 - 13:30

Η σημερινή μας ευαγγελική περικοπή δεύτερη κατά σειρά από την αρχή του τριωδίου στηλιτεύει ένα από τα βασικά αμαρτήματα που μας οδηγούν μακριά του Θεού την ασωτία.
Ο άσωτος είναι μια αντιπροσωπευτική μορφή δική μας, ο οποίος ζητάει από τον πατέρα το επιβάλλον μέρος της ουσίας που του αναλογεί. Κι αυτό το μέρος το ζητά χωρίς ο πατέρας να έχει πεθάνει. Άρα ζητάει την περιουσία που του ανήκει να την διαχειριστεί όπως ο ίδιος νομίζει μακριά του πατέρα ενώ βρίσκεται ακόμα στη ζωή. Πόση αχαριστία και πόση πίκρα για τον γηραλέο πατέρα, ο οποίος με την μεγάλη αγάπη προς το παιδί του δεν του στερεί τίποτα.
Έτσι λοιπόν του δίνεται η περιουσία που του ανήκει ως μικρότερος και ανυπάκουος γιος κι αφήνεται από τον πατέρα στην τύχη του να διαχειριστεί την περιουσία του κατά πως ο ίδιος θέλει αυτό που του ανήκει, μακριά πάντα από τον πατέρα.
Έτσι χωρίς πείρα χωρίς καμιά επήρεια, χωρίς κανένα συναίσθημα αξίας γι αυτό που πήρε, χωρίς καμιά συναίσθηση της αγάπης του ίδιου του πατέρα, ξοδεύει με μεγάλη μανία όλη του την περιουσία και φτάνει σε σημείο εξαθλιώσεις ώστε να μην έχει ακόμα και να φάει. Θλιβερή διαπίστωση για τον ίδιο ξέροντας τώρα μέσα από την ανέχεια το μεγάλο του λάθος. Αμάρτησε, ναι, αλλά δεν έμεινε στην αμαρτία, μετανιώνει και αναζητά τη ζεστή αγκάλη του πατέρα ο οποίος περιμένει πάντα το μετανιωμένο παιδί του να γυρίσει πίσω και να του δώσει όλα αυτά που του έχουνε λείψει από την αρχή, γράφοντας μια νέα σελίδα για τη ζωή του ο άσωτος αρκεί να έχει πραγματικά μετανιώσει με συντριβή ψυχής.
Αυτή η θλιβερή διαπίστωση δεν συμβαίνει και στη σημερινή εποχή μας; Έχουμε ξεχάσει το Θεό, τον νόμο, το θέλημα του το ίδιο του Θεού, το ευαγγέλιο, αλλά και τον ίδιο μας τον εαυτό. Και ειδικότερα εμείς οι νεοέλληνες «Ευρωπαίοι» παρασυρμένοι μέσα σε μια κοινωνία που ενθαρρύνει την ανηθικότητα, την αθεΐα, την αχαριστία, γοητευμένοι μέσα από την τεχνολογικά επιτεύγματα της σημερινής εποχής, έχουμε ξεχάσει τις αξίες της παράδοσης  και την φυλής μας και ενώ με την συγκατάθεση μας προχωρούμε μακριά του Θεού να ξοδέψουμε τα τάλαντα και τα χαρίσματα που μας δίνει καταστρέφουμε τις οικογένειες, τους εαυτούς μας και την πατρίδα μας, πολίτες και πολιτικάντηδες πολιτικοί αυτής της χώρας χωρίς να συναισθανόμαστε την αμαρτία μας και χωρίς φυσικά να μετανοούμε. Πόσο επιτέλους θα εκμεταλλευόμαστε την άπειρη και αμέτρητη αγάπη του Θεού και πατέρα μας. Πότε επιτέλους θα καταλάβουμε πως εμείς χρειαζόμαστε το Θεό σε κάθε βήμα της ζωής μας και όχι ο Θεός εμάς. Απλά ο Θεός μέσα από τις αμαρτίες μας ανέχεται...
 

Προσθήκη νέου σχολίου